افت پریمیوم فیوچرز اتریوم به ۰.۱۸- هم‌زمان با افت شدید ورود استیبل‌کوین به بایننس

پریمیوم بازار فیوچرز اتریوم در بازه هفت‌روزه منتهی به ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۶ به میانگین ۰.۱۸- رسید و جریان خالص ورود استیبل‌کوین به بایننس در همین بازه روی میانگین روزانه ۴.۰+ میلیون دلار ثبت شد. هم‌زمان، شمار واریزکنندگان جدید به شبکه اتریوم ۲ نیز به میانگین ۲۴۹ نفر در روز محدود ماند. با توجه به اینکه پریمیوم فیوچرز از محدوده مثبت وارد فاز منفی شده است، درصد تغییر آن معنای آماری ندارد و خود این رقم منفی نشان‌دهنده تغییر جهت شرایط است.

ورود روزانه استیبل‌کوین‌ها به بایننس نسبت به هفته گذشته نزدیک به ۹۰ درصد افت کرده، اما همچنان ۱۲۴ درصد بالاتر از خط مبنای ۳۰ روزه قرار دارد؛ بنابراین با فروکش شتاب ورود سرمایه روبه‌رو هستیم، نه خروج آن. معیارهای میانه انتقال و کارمزد نیز به دلیل نزدیک بودن مقادیر مخرج به صفر و ایجاد تغییرات درصدی گمراه‌کننده، از این تحلیل کنار گذاشته شده‌اند.

در حوزه اقتصاد کلان، شاخص قیمت تولیدکننده (PPI) در ۱۰ سپتامبر رشد سالانه ۵.۴ درصدی را ثبت کرد و شاخص تورم مصرف‌کننده (CPI) در ۱۱ سپتامبر به ۳.۴ درصد (هسته ۲.۴ درصد) رسید. همچنین بازده اوراق ۱۰ ساله آمریکا پیش از نشست ۱۶ سپتامبر کمیته بازار باز فدرال رزرو (FOMC) در سطح ۴.۹۵ درصد تثبیت شد. در همین فضا، قیمت اتریوم در ۱۳ سپتامبر روی ۲٬۴۷۷ دلار بسته شد و در محدوده معاملاتی ۲٬۳۹۱ تا ۲٬۵۲۲ دلار باقی ماند که از ۳۱ اوت تاکنون حفظ شده است. یک فرضیه اثبات‌نشده این است که پریمیوم منفی فیوچرز به‌جای یک موضع کاملاً نزولی، ناشی از پوشش ریسک (Hedging) معامله‌گران در آستانه جلسه فدرال رزرو باشد.

در حال حاضر هر دو مسیر سنجش تقاضا به‌طور هم‌زمان افت کرده‌اند؛ انباشت استیبل‌کوین در بایننس تقریباً متوقف شده، قیمت فیوچرز پایین‌تر از اسپات معامله می‌شود و پریمیوم کوین‌بیس روی ۰.۰۵- قرار دارد. با این حال، در بخش عرضه، انقباض بازار ادامه دارد: خروج خالص از صرافی‌ها به‌طور میانگین به ۱۵٬۱۸۱ اتریوم در روز رسیده و نرخ استیکینگ به ۳۵.۳۸ درصد افزایش یافته است. کاهش واریزکنندگان جدید نشان می‌دهد که این قفل سرمایه حاصل فعالیت ولیدیتورهای قدیمی است، نه ورود سرمایه تازه. از سوی دیگر، نرخ فاندینگ ۰.۰۰ تا ۰.۰۱ درصدی نشان می‌دهد که اهرم‌ها جهت بازار را تعیین نمی‌کنند.

انقباض عرضه شناور همراه با فروکش تقاضای جدید معمولاً شرایطی ایجاد می‌کند که به بازه‌های قیمتی فرسایشی و بدون روند منجر می‌شود؛ بازه‌هایی که تعیین جهت نهایی آن‌ها عموماً به محرک‌های بیرونی نیازمند است، نه جریان داخلی نقدینگی.